dissabte, 26 de juliol del 2008

Cada uno tiene lo que se merece


Si nos ponemos a romper tópicos porque si, este sería el primero...

¿qué quieren decir? ¿significa esto que si me porto bien con la gente, soy responsable, educada y amable, conseguiré todo lo que me proponga? vaya... en ese caso, seguiré siendo una persona "correcta" hasta que eso tan bueno me llegue a mí. seguiré encajando mi cuerpo y mi mente en el molde de lo "normal", que se dice.

Si la sociedad quiere que estudie, trabaje y madure física y mentalmente, por dios, juro que lo haré. un poco de sacrificio para una gran recompensa... ser feliz! tener lo que me merezco!


vaya! la vida es una bonita historia con alegre final, quién lo iba a decir. no hay suicidios, ni enfermedades, ni pobreza, ni, puestos a odiar la superficialidad (que la odio), no hay riqueza. sólo tenemos que ejercer el papel de héroes y acabaremos con la princesa del castillo.



No imagino la felicidad que debe sentir un niño pequeño cuando oye esto... esta gran... sarta de mentiras! queridos padres, dejen de engañar a sus hijos. el cine, los cuentos, las novelas, el arte y todo eso, no es más, no es más que deseos nuestros. el cine lo creó algun soñador, alguien que pensó que lo que vivimos es poco. el mejor poeta sólo escribe una gran obra cuando se sume en una inmensa depresión, sino, hace bazofia.


a los humanos nos gustan las mentiras que por un momento nos hacen creer, por un momento nos llenan la cabeza de pájaros... el bueno con la buena y los malos a la hoguera. pero qué bonito! qué bonita manera de sensibilizarnos y ablandar nuestro corazón. aunque no funcione del todo, aunque cada vez haya más pervertidos, violadores, asesinos, maltratadores, terroristas,... ¿pero no está bien, por un momento, creérselo?



Una lástima que al llegar la noche, al tumbarte en la cama y apagar la luz, cuando todo queda reducido al silencio y a tu soledad, cuando sólo se oyen de fondo los gritos de los miedos que intentaste ahogar entre carcajadas durante el día, caigas en la cuenta que un día más has buscado alguna señal en cualquier pasillo, que las últimas 24 horas han vuelto a ser poco de lo que se le lee a un niño. Un día más has soñado que la verdad dejase de serlo y que por una vez eso tan bueno, eso que, sí, joder, mereces, llegara a modo de golpe de suerte. pero ya ves... un tópico más que inventó algun filósofo aburrido o algún chino disciplinado, para rellenar la página de un libro. otro libro más que se convertirá en fuga de escape cuando alguien quiera creer, cuando alguien quiera olvidar, siempre por un momento, la realidad.


esa realidad a la que nos toca resignarnos, otros prefieren seguir soñando que no están aquí, y se les tacha de locos y de utópicos. pero esos locos utópicos sabemos la verdad, distinguimos la realidad de la ciencia ficción y jugamos a creer que lo que soñamos es nuestra verdad... no es que pretendamos que sea así, o que de repente, por buenos, lo vayamos a encontrar. lo tenemos claro, no existen buenos ni malos, no existe eso que llaman justicia, ni el destino que se supone que te está esperando a cada paso que das.


no hay hombre en el mundo, demasiado sabio para decir que algún día "encontrarás alguien a tu medida", que en cuanto menos te lo esperes "el tiempo lo habrá puesto todo en su lugar"...



no hay amigo que, puedas prometer, "jamás me fallaría", no hay amor del que digas, "nunca podré olvidar". no hay eternidad, ni cielo, no existe el tiempo ni la probabilidad. sólo estás tú, atraido por la gravedad, creyendo todos esos cuentos, que al llegar la noche volverás a odiar, pero con los que te despertarás otro nuevo día, como única motivación para tirar... pensando que lo bueno ya está cerca, seguro que está por llegar.

1 comentari:

sesi ha dit...

Potser això de què el temps col·loca tothom on li toca no es compleix sempre a nivell de realitat, però sí a nivell de subconscient, petita. Vull dir... el pitjor per algú és ser conscient que, encara que no passi, es mereixeria el pitjor.